ภาษาไทย

มาตรฐานการเรียนรู้/ตัวชี้วัด

มาตรฐานการเรียนรู้

มาตรฐาน ท ๕.๑                     เข้าใจและแสดงความคิดเห็น วิจารณ์วรรณคดีและวรรณกรรมไทย

                                        อย่างเห็นคุณค่า และนำมาประยุกต์ใช้ในชีวิตจริง

ตัวชี้วัด

          ท ๕.๑ ม. ๔-๖/๓          วิเคราะห์และประเมินคุณค่าด้านวรรณศิลป์ของวรรณคดีและวรรณกรรมในฐานะที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของชาติ

    จุดประสงค์การเรียนรู้สู่ตัวชี้วัด            

          ๑.  เข้าใจโวหารภาพพจน์ (K)

          ๒. อธิบาย ยกตัวอย่างโวหารภาพพจน์ ได้ถูกต้อง (P)

         ๓. เห็นคุณค่าของวรรณคดีไทยโดยใช้โวหารภาพพจน์ได้ถูกต้อง (A)                           

อ่านออกเสียงบทร้อยแก้ว และบทร้อยกรองได้อย่างถูกต้องไพรเราะเหมาะสมกับเรื่องที่อ่านและมีบทบาทในการอ่านตีความ แปลความ ขยายความจากเรื่องที่อ่าน เขียนรายงานการศึกษาค้นคว้าเรื่องที่สนใจ ตามหลักการเขียนเชิงวิชาการ และใช้ข้อมูลสารสนเทศอ้างอิงอย่างถูกต้อง และมีมารยาทในการเขียนพูดในโอกาสต่าง ๆ พูดแสดงทรรศนะ โต้แย้ง โน้มน้าวใจ และเสนอแนวคิดใหม่ด้วยภาษาที่ถูกต้องเหมาะสมและมีมารยาทในการฟัง การดู และการพูด ใช้คำและกลุ่มคำสร้างประโยคตรงตามวัตถุประสงค์ แต่งบทร้อยกรอง สังเคราะห์ข้อคิดจากวรรณคดีและวรรณกรรม นำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตจริง ท่องจำบทร้อยกรองประเภทร่ายและบอกคุณค่าของบทอาขยานตามที่กำหนดและบทร้อยกรองที่มีคุณค่าตามความสนใจและนำไปใช้อ้างอิง

คำอธิบายรายวิชา

รายวิชา ภาษาไทย (รหัสวิชา ท๓๒๑๐๑)                                                                                   กลุ่มสาระการเรียนรู้  ภาษาไทย

ชั้นมัธยมศึกษาปีที่  ๕                                                                                                                    เวลาเรียน ๔๐ ชั่วโมง/ภาคเรียน 

          ศึกษาหลักการอ่านออกเสียง  อ่านจับใจความ  หลักการวิเคราะห์วิจารณ์  การสังเคราะห์ข้อเขียนจากสื่อต่างๆ  ทั้งวรรณคดีในบทเรียน  วรรณกรรมและบทร้อยกรองร่วมสมัย  รวมทั้งศึกษาหลักในการเขียนเชิงกิจธุระ การเขียนสารคดี  โดยมีการอ้างอิงข้อมูลสารสนเทศได้อย่างถูกต้อง ตามหลักวิชาการ  มีความเข้าใจธรรมชาติของภาษา  การร้อยเรียงประโยคและการแต่งคำประพันธ์  เพื่อนำไปใช้ในชีวิตจริงได้อย่างมีประสิทธิภาพ  รวมทั้งมีมารยาทในการฟัง  การดู  การพูด  การอ่าน  และการเขียน

          โดยใช้กระบวนการคิด  วิเคราะห์  วิจารณ์  การพูดอภิปราย  การเขียนเพื่อแสดงความคิดเห็นและการประเมินงานต่างๆ

          เพื่อให้สามารถนำไปใช้ได้ในชีวิตประจำวันได้อย่างมีประสิทธิภาพ  เห็นคุณค่าของการใช้ภาษาที่ถูกต้อง  มีความภาคภูมิใจในความเป็นไทยและอนุรักษ์ภาษาไทย

รหัสตัวชี้วัด

          ท ๑.๑  ม.๔-๖/๑,  ม.๔-๖/๒, ม.๔-๖/๓, ม.๔-๖/๔, ม.๔-๖/๕, ม.๔-๖/๖, ม.๔-๖/๗,

ม.๔-๖/๘,  ม.๔-๖/๙

ท ๒.๑  ม.๔-๖/๑, ม.๔-๖/๓, ม.๔-๖/๔, ม.๔-๖/๕, ม.๔-๖/๘

ท ๓.๑  ม.๔-๖/๑, ม.๔-๖/๒, ม.๔-๖/๓, ม.๔-๖/๔, ม.๔-๖/๕, ม.๔-๖/๖

ท ๔.๑  ม.๔-๖/๑, ม.๔-๖/๒, ม.๔-๖/๓, ม.๔-๖/๔, ม.๔-๖/๕, ม.๔-๖/๖, ม.๔-๖/๗

ท ๕.๑  ม.๔-๖/๑, ม.๔-๖/๒, ม.๔-๖/๓, ม.๔-๖/๔, ม.๔-๖/๖

รวมทั้งหมด ๓๑ ตัวชี้วัด

การอ่านเพื่อจับใจความสำคัญ หมายถึง การอ่านเพื่อเก็บสาระสำคัญของเรื่องที่อ่าน เช่น เก็บจุดมุ่งหมายสำคัญของเรื่อง เก็บเนื้อเรื่องที่สำคัญ เก็บความรู้หรือข้อมูลที่น่าสนใจ ตลอดจนแนวความคิด หรือทัศนะของผู้เขียน